Home

Ik heb jullie op 6 augustus een mail gestuurd dat ik opnieuw naar Uganda zou gaan en daar plannen wilden vormgeven om daar een opleidingshostel vorm te geven.
Helaas door ziekte zit dit er voorlopig in elk geval niet in.
Het leek mij netjes om dit even af te melden.

Birgitte

Hallo allemaal,

Uganda is ons goed bevallen!
We gaan er opnieuw naar toe, dat is voor ons uitzonderlijk, want wij hebben altijd gezegd, er is zoveel moois, waarom zou je terug gaan....

Maar we gaan toch terug, naar Steve, naar Andrea en alle andere mensen die we daar hebben leren kennen, maar ook naar de plekken die wij vorige keer niet hebben kunnen zien.

We gaan ook kijken wat we kunnen betekenen voor Uganda om straks als we terug zijn een stichting te starten.

Als de plannen duidelijk zijn gaan we jullie natuurlijk informeren, maar er is nu nog niet veel te melden. We vertrekken 2 september en wederom geldt.... als je van de maillijst af wilt, laat me dat dan even weten.

Ik stuur nog een foto mee van de vorige trip.

Weer aan het werk, bijna alles weer normaal.
Vanavond echter toch een beetje Uganda.....

Ik heb rolex gemaakt (eten) en we hebben gemaild met Steven, Andrea en Jingo.
We missen Uganda wel. Dus maar weer een beetje foto's kijken.....

En toch maar weer een beetje wegdromen.....

De onderstaande link zou je de mogelijkheid moeten geven om wat foto's te bekijken......

[url=http://www3.snapfish.nl/thumbnailshare/AlbumID=2831713006/a=97431653_97431653/otsc=SHR/otsi=SALBlink/
]http://www3.snapfish.nl/thumbnailshare/AlbumID=2831713006/a=97431653_97431653/otsc=SHR/otsi=SALBlink/
[/url]
birgitte

Hallo allemaal,

Nou, ik ben weer thuis.... het was me het reisje wel!
Het is prachtig geweest. Zoals gezegd was de laatste trip is Murchison Falls. 
We vertrekken 's morgens vroeg en moeten bijna de hele dag rijden. Met mijn rug gaat het steeds een stukje achteruit. Het vele zitten en de hobbelwege helpen mij niet. Maar ik heb hier ook een winkel met pijnstillers gevonden en dus verhoog ik de dosis naar eigen inzicht maar een tikkie. We kunnen eerst niet bij onze bagage, want de achterklep wil niet meer open. Ko vindt samen met Steven een oplossing en eindelijk kunnen de spullen naar binnen en wij naar bed.

Hallo allemaal,
Daar ben ik weer!
Na Lake Bunyonyi, wat echt even heerlijk relaxed was en erg mooi, weer hobbel de bobbel naar Masaka terug. Weer een hele dag kwijt aan het reizen, maar dat is niet erg. Een heerlijk windje, want hier is geen airco, dus het is gewoon ramen wijd open en onderweg is van alles te zien.
Winkeltjes (nou ja krotjes met spullen), huizen die geverfd zijn met reclame van Omo etc. zodat de bewoners wat reclameinkomsten verdienen, slager die lekker hun vlees buiten hangen met al het opwaaiende stof van bussen die levensgevaarlijk zijn, etc.

Je gelooft het niet, maar ik heb dus mijn permit van 500 dollar weggegeven omdat ik het niet kon met mijn rug. Had natuurlijk vreselijk de pest in, maar was wel weer heel blij met de ongelooflijk happiness van de chauffeur. Maar hij durfde toch niet heel blij te zijn omdat hij het zo sneu voor mij vond. En wat gebeurt er? Na wederom veel schudden en rammelen (maar deze keer niet vast zitten) net als we bijna het national park uitrijden, zie ik ineens een zwarte schim in het woud. Wat heel apart is want het heet niet voor niet inpentrable forest, want het is zo ongelooflijk dicht. Maar ik weet het zeker! Dus ik vraag de chauffeur terug te rijden en ja hoor! Geheel gratis en zonder permit zie ik ook, gewoon vlak langs de weg, dus zonder 10 uur lopen (hihihi, justice!) een familie Gorilla's. Inclusief een silverback, een blackback, jongen etc...... en eentje kijkt me recht aan!

Hallo allemaal,

Ik stuur jullie dit bericht vanuit een ziekenhuisje ergens op een berg in the middle of nowhere. Ik liep er toevallig langs er zag er computers staan en mocht hier gebruik van maken. Verder is er geen telefoon, of ander bereik met de bewoonde wereld.
Nadat we dus enorm onder de indruk terug kwamen uit Llwengo, hadden we even behoefte aan gewoon lekker een terrasje en lekker eten. Dat is er in Masaka, een redelijk stadje gelukkig wel. Dus wel hebben even een middagje bijgetrokken.
Hebben we ook wel nodig, want gistermorgen vertrokken we wederom achterlijk vroeg voor vakantiegangers (6 uur, dus 5 uur op, want we moeten ook alles meenemen). We hebben een tocht van 9 uur voor de boeg waarvan het laatste stukje niet zo goed zou zijn. We worden opgehaald met een gaar busje, dus het kan nooit zo erg zijn dachten wij nog...... hahaha.

Hallo allemaal,

Nou, het is me het reisje wel.
Na een goede vlucht waar ik het 2e stuk zelfs een bank voor mezelf had dus heerlijk kon liggen kwamen aan op het vliegveld.
Als je het vliegtuig uitkomt, kun je de tropen al ruiken en het was oooooooooooooh zo lekker warm!
Van be more stond Steve ons op te wachten. Hij bracht ons midden in de nacht naar het hostel in Entebbe en daar aangekomen brengt hij een groep juist naar het vliegveld. De volgende morgen is het weer rise en shine voor de eerste tocht. Kampala, de hoofdstad, wederom is Steve de chauffeur. Hoe bedoel je arbeidstijdenwet.........
Kampala is warm en stoffig, voor een hoofstad eigenlijk heel erg arm, maar alles is er wel voorhanden en zo eindigen we zelfs nadat we over de stikhete stinkende martk gelopen hebben achter een heerlijke Westerse cappucino. Het is women's day dus op mjin capuccino staat in chocolade letters een ode aan de vrouw.

Habari gani,

Vandaag nog naar de huisarts geweest omdat ik toch last van mijn rug blijf houden. Na Uganda gaat er een MRI gemaakt worden om te checken of er toch niet meer aan de hand is (bijv. een hernia). Maar eerst gewoon lekker er tussenuit.
Ik zal me wel een beetje moeten aanpassen hier en daar, maar bewegen is goed, ik heb goede pijnstillers en het enige waar ik een beetje tegenop zie is de vlucht, omdat met name zitten lastig is.
Maar wandelen is heerlijk en dat kan ik daar doen, fietsen gaat ook prima!

We hebben te horen gekregen dat het gelukt is met de Gorillapermits, dus we kunnen ook nog naar de berggorilla's! Dat zal wel een hoogtepunt worden.

Ik kan niet wachten om weer naar Afrika te gaan. De geuren, de mensen, de mooie omgeving, de warmte, de beesten en het heerlijke levensritme.....

Er is op dit moment al een groepje die de reis aan het maken is, dus ik lees hun verhalen.

Hallo allemaal,


Mijn weblog blijft nog even in de lucht want Ko en ik gaan, ook via Be-more, een mooie reis maken naar Uganda.
Alles is geboekt en bevestigd. Wil je weten wat we gaan doen?
Check op www.be-more.nl en dan het onderdeel Discover.
Wij gaan dan dus naar Uganda, daar gaan we zowel de natuur, de cultuur en de ontwikkelingswerkzaamheden ontdekken!



Tijdens onze reis zullen we ook weer verslagen maken van wat we tegen komen.
En zal ik jullie dan ook weer langs deze weg op de hoogte houden.
Het is geen ontwikkelingswerk, maar door via Be-more te reizen sponsoren we wel Uganda.


Ik kan me voorstellen dat je dit minder interessant vind, dus als je van de lijst af wilt, laat me dat even weten. Dan haal ik je eraf.

Hallo allemaal,

Dit is mijn laatste berichtje vanuit Afrika op deze site!
Donderdag hebben we nog de muur afgeschilderd, lekker genoten van de kinderen, toch nog de 4 geschonken computers kunnen installeren, dus die werken nu ook!

Ik kan niet anders zeggen dat we echt in 4 weken, zeker gezien de afrikaanse cultuur, veel hebben kunnen doen.
Een belangrijke factor was de goede samenwerking met Pamela en de tantes, wij hebben vernomen dat dit wel eens anders is geweest. Maar ook onderling tussen de vrijwilligers zijn we in staat geweest om ondanks verschillen soms toch ons allemaal in te zetten voor Agape en onze eigen dingetjes dan maar te laten voor wat het was.

Afgelopen vrijdag hebben we een eindfeest verzorgd voor de kinderen, compleet met spelletjes, snoep, drinken etc. En de kinderen die tijdens ons verblijf jarig zijn geweest hebben we in het zonnetje gezet met een kado en een verjaardagsmuts.

Gisteravond hadden we weer de kookgroep en we gingen foto's met hen kijken. Toen we onze ouders lieten zien.... zeiden de meiden: Oh, wat een luxe, dat je die nog hebt! Wij zijn 44 en zij 14!
Dus paps en mams, even voor jullie, ik ben zo blij dat ik jullie heb, dat jullie zo lief zijn en zoveel voor mij betekenen!

29/10
 
Kutdag, vooral huiswerkklas, even helemaal gehad. Transport loopt niet lekker, wel gelift dus uiteindelijk niet al te veel hoeven lopen.
Schoolbord gekocht, nu nog verven en iemand regelen om het op te hangen.
Pamela vraagt of we een stuk muur willen schilderen als aandenken.
Als mijn bui beter is, krijgen jullie ook weer een leuk verslag. Het is wat het is....!
Ben denk ik toe aan een weekendje weg.
 
30/10
Vandaag gaan we naar Agape, maar we worden daar al om 11.00 uur opgehaald omdat we een tour gaan maken met be-more naar Lesotho. Alleen Nicole en ik  gaan mee. Dat is te weinig voor een officiele tour, maar we hebben geluk dat de ouders van de coordinator hier ook gaan en we kunnen met hen meerijden.

Net terug uit Lesotho. We zijn een weekendje uit geweest.
De verhalen horen jullie nog, maar alvast wat kernwoorden:

prachtige, maar oh zo spannende 4-wheeldrive door prachtige bergen en langs heeeeeele diepe dalen!

voor het eerst op een knol en dan meteen door de bergen over smalle paadjes, maar zo mooi dat de angsten snel vergeten zijn

lieve mensen hartelijk en gastvrij, maar met een oh zo smerige wc en beroerd bed!

moe maar voldaan en weer een prachtervaring rijker

ik verlang nu heel erg naar huis, naar mijn lief, naar mijn kinderen en verder naar iedereen die me lief is.